แหะๆ ช้าเลย ขออภัยด้วยคับ
ดันพิมพ์แล้วเซฟไฟล์ไว้ที่ทำงาน หยุดไป 3 วัน
เลยไม่ได้ลงซะงั้น
คนต่อไปความเป็นมาเป็นไปของไอบะจังครับ ^^
+++++
ความเป็นมาของหนุ่มๆ อาราชิ
ในการเข้า JR. เข้ามาได้อย่างไร และทำไมถึงเข้ามา
Essey รวบรวมจากการสัมภาษณ์ในรายการ
Hey Hey Hey เมื่อปี 2004 แปลครั้งแรกโดยAMNOS.net
เรียบเรียงเป็น essey ปี2007
บวกเพิ่มเติมสัมภาษณ์ให้ครบถ้วนโดย Dunadan
ความเป็นมาของไอบะจัง
อะไรที่ทำให้เค้าได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในจอนนี่ส์จิมุโฉะ..
AIBA MASAKI
ถ้าหากว่านิโนะอยากเป็นโปรทางเบสบอลละก็
ผมก็อยากจะเป็นนักบาสเก็ตบอลมืออาชีพ
ตามความเป็นจริงแล้วเรื่องของผมนี่ค่อนข้างน่าอายเล็กน้อย
เมื่อเทียบกับเรื่องราวของคนอื่นๆ
ตอนเด็กๆ วันที่ผมไม่ได้ไปโรงเรียนผมก็จะใช้เวลาส่วนมาก
อยู่ที่บ้าน ทำงานจุกจิกต่างๆ ให้คนที่บ้านบ้าง
หรือแม้แต่ออกไปช่วยงานที่ร้านเมื่อพ่อกับแม่ต้องการ
ที่นั่นผมได้พบปะผู้คนเยอะแยะ ทั้งลูกค้าประจำ
ลูกค้าใหม่ หรือบางคนก็มาจากต่างเมือง หรือต่างประเทศก็มี
ซึ่งผมรู้สึกดีมาก บางคนคิดว่าผมเนี่ยช่างเป็น คนของประชาชน
พวกเค้าอยากถึงขั้นให้ผมเข้าไปในธุรกิจบันเทิงด้วยซ้ำ
แต่ตอนนั้นผมไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้สักนิดเลย
ตอนงานรวมญาติที่บ้านของผม ผมดูแข่งบาสเก็ตบอล NBA
ตามปกติทางทีวี แต่พอลูกพี่ลูกน้องของผม ที่เป็นแฟนพันธ์แท้
ของจูเนียร์มาก็ขอให้ผมเปลี่ยนช่องไปดูโชเนน คลับ
ตอนนั้นผมโกรธน่าดู ผมพลาดดูเกมการแข่งเพราะว่าพวกเค้าเปลี่ยนช่อง
รายการโชเนนคลับวันนั้นมี SMAP และก็กลุ่มจูเนียร์
กำลังเล่นบาสเก็ตบอลกันอยู่ ผมดูแล้วก็ประทับใจมาก
เพราะว่าพวกเค้าได้เล่นบาสเก็ตบอลได้จริงๆ ในรายการ เล่นดีด้วย
นั่นทำให้ผมได้ไอเดียที่ออกจะบ้ามาก ๆ ว่าถ้าผมได้เป็น
จอนนี่ส์ จูเนียร์ละก็ ผมจะได้เล่นบาสเก็ตบอลออกทีวี
มีโอกาสได้เปิดตัวมาก แล้วโค้ชบาสดังๆ ก็จะสนใจผม
แล้วเค้าก็อาจจะดึงผมให้เข้าร่วมทีมดังๆ ก็เป็นได้
ดังนั้นผมเลยขอให้ลูกพี่ลูกน้องของผมไปเอาใบสมัครมาให้
ผมกรอกรายละเอียดแล้วก็ส่งไปพร้อมกับรูป ผมน่ะใส่รายละเอียด
ตรงความสามารถ ซะยาวเหยียดในใบสมัคร
หลักๆ คือความสามารถทางด้านบาสเกตบอลของผม
แต่ไม่ได้นึกถึงเลยว่าหมายถึงเรื่องการแสดง การร้องเพลง หรือการเต้น
(เพราะว่าผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เลย)
หลายอาทิตย์ต่อมา ผมได้รับโทรศัพท์แจ้งนัดหมายให้ไปออดิชั่น
สำหรับผมแล้วมันหมายความถึง นัดไปทดสอบบาสเก็ตบอล
ดังนั้นผมเลยเตรียมไปเต็มที่ ทั้งลูกบาส,ผ้าขนหนู,กระเป๋าบาสใบใหญ่ๆ
และของที่จำเป็น(สำหรับบาส)อื่นๆ ไปที่ออดิชั่นด้วย
พอไปถึงที่นั่นแล้ว คนอื่นๆ ที่ลงทะเบียนกันอยู่ต่างใส่เสื้อผ้าเท่ห์ๆ
แต่งตัวกันแบบทันสมัย ดูดีสุด ๆ บางคนก็ซ้อมเต้นกันอยู่
ผมรู้สึกอายมาก ๆเพราะว่าผมเป็นคนเดียวที่ใส่เสื้อวอร์ม NBA
ใส่กางเกงบาส ใส่ร้องเท้าผ้าใบแล้วก็ถือลูกบาสในม>
พอถึงตาของผม พวกเค้าขอให้ผมว่าสามารถเต้นหรือร้องเพลงได้หรือเปล่า
ผมบอกเค้าไปตามตรงว่า ผมคิดว่าเป็นการเทสต์เรื่องบาส ^^
และแล้วสิ่งที่แปลกที่สุดก็ได้เกิดขึ้น คุณจอนนี่ส์ให้ผมคอยอยู่ใกล้ๆ
แล้วก็ให้ผมลองเข้าไปร่วมกับการฝึกซ้อมดู
จากการฝึกซ้อมในครั้งนั้น ผมได้พบกับนิโนะเป็นครั้งแรก
จากนั้นนิโนะกับผมก็ไปไหนมาไหนด้วยกันจนพวกเราได้ถูกจับลงใน
ซับกรุ๊ปชื่อว่า MAIN ผมได้เจอกับมัตสึจุนแล้วก็อิคุตะ โทมะ
จากนั้นในระหว่างที่ซ้อมคอนเสริต์ V6
ผมได้เจอจูเนียร์รุ่นพี่ อย่าง Hideaki Takizawa, Tsubasa Imai
แล้วหลังจากนั้นก็ได้เจอหนึ่งในกลุ่มที่ป๊อปที่สุด Music Academy
Yuki Kohara แล้วก็สมาชิกกิติมศักดิ์ ซากุไร โช
ผมไม่คิดว่าได้เจอโอโนะคุงในตอนนั้น จนสองสามเดือนก่อน
เดบิวท์เป็นอาราชิละมั้งที่พิ่งจะเคยเจอโอโนะคุง
เท่าที่ผมจำได้มาตลอดคือผมได้เต้นอยู่ข้างหลังจูเนียร์ทุกกรุ๊ปมาตลอด
ผมชอบที่จะเต้นอยู่ข้างหลังมากกว่าที่จะอยู่ข้างหน้า
ในโชเนนคลับนั้นผมอายเสมอที่จะต้องแสดงเป็นเมน
แล้วต้องไปอยู่ข้างหน้า
เมื่อได้ยินข่าวเกี่ยวกับการเดบิวท์กลุ่มต่อไปเริ่มใกล้เข้ามา
ผมน่ะอยากจะไปคุยกับคุณจอนนี่ส์เพื่อกันไว้ไม่ให้ผมอยู่ในกรุ๊ปนั้นเลย
เพราะว่าผมเนี่ยมี "ความกลัว" เล็ก ๆเวลาที่จะต้องแสดงอยู่ข้างหน้า
ผมคาดเดาว่าผมคงจะมีความสุขกว่าเป็นแน่ที่จะได้เต้นอยู่ข้างหลัง
เพราะว่าคงไม่มีสังเกตุเห็นว่าผมเต้นเละรึเปล่า
วันนึง ผมได้รับโทรศัพท์จากคุณจอนนี่ส์ ผมน่ะกำลังจะบอก
ว่าผมไม่อยากเดบิวท์ แต่คุณจอนนี่ส์ก็พูดขัดขึ้นมาว่า
"มีพาสปอร์ตรึเปล่า อยากไปฮาวายไหม?" และ
เรื่องที่เหลือก็คือประวัติศาสตร์
ผมน่ะมึนไปเลยตอนที่รู้ว่าเดบิวท์ตอนแรก
แต่ที่ฮาวายก็สนุกมาก ๆ พอตอนนี้ก็มาคิดบ้า ๆว่า
ในฐานะที่เป็นสมาชิกอาราชิก็สามารถได้ไปที่สนุก ๆ
บางที่อาจจะได้ไปฮาวายบ่อยๆ เพราะว่าเดบิวท์ที่นั่น
แทนที่จะเดบิวท์ในญี่ปุ่น(เหมือนกับวงที่เดบิวท์แล้วอื่นๆ)
ตอนนั้นผมชอบคิดเสมอว่าจะได้อยู่ที่ฮาวายเสมอๆ
ตอนที่เราได้ออกแสดงในฐานะอาราชิครั้งแรก
ผมยังได้แสดงอยู่แถวหลัง หรือถ้าต้องยืนในตำแหน่ง
เดียวกันทุกคนแล้วละก็ ผมก็มักจะอยู่ข้างๆ ไม่ใช่ตรงกลาง
ผมน่ะไม่ใช่พวกที่ชอบอยู่ตรงกลางแต่คงเป็นเพราะ
ความสูงของผมที่สูงสุดในกลุ่มเมื่อเทียบกันแล้ว
ดังนั้นตอนนั้นผมเลยต้องมาอยู่ตรงกลาง
ผมน่ะดีใจที่ได้สมาชิกในวงที่เป็นเพื่อนสนิทของผม
มาตลอดตั้งแต่เป็นจูเนียร์
(เว้นแต่โอโนะคุงที่ผมต้อง"ทำลายกำแพงน้ำแข็ง
ในตอนนั้น เพราะว่าเค้าทั้งเงียบมากๆ,ขี้อาย
แถมยังดูลึกลับไปในเวลาเดียวกันด้วยอีกต่างหาก)
ตอนที่เราแสดงเพลง A-RA-SHi ครั้งแรกนั้น
ผมรู้สึกแบบว่าประหลาดจนพูดไม่ถูก เมื่อได้เห็น
เพื่อนๆ จูเนียร์ที่เต้นมาด้วยกันตลอดมาเต้นข้างหลังผม
แทนที่พวกเราจะเต้นแบคด้วยกันให้กับรุ่นพี่คนอื่นๆ
แต่ในวันนี้ ผมค่อยๆ เรียนรู้ที่จะออกมาอยู่ข้างหน้าทีละนิด
อย่างตอนช่วงโซโล่ของผมในคอนเสริต์
ผมไม่มีจูเนียร์มาเต้นเป็นแบคให้ ไม่จำเป็นที่จะต้องมี
จูเนียร์มาเต้นข้างหลังผมอีกต่อไป
ตรงกันข้าม ผมอยากแสดงด้วยตัวเองโดย
ไม่ต้องมีใครอยู่ข้างหลังผมอีกแล้ว
แต่ถ้าแสดงในฐานะอาราชิละก็
ผมชอบที่จะอยู่ข้างหลังมากกว่านะ
ถ้าจะถามว่าใครเหมาะสมที่จะอยู่ข้างหน้าเสมอน่ะเหรอ?
ผมคิดว่าเป็นลีดเดอร์ของเราล่ะ โอโนะคุง
เค้าเป็นลีดเดอร์ของพวกเรา เป็นคนร้องนำ
เค้าเป็นคนที่ควรจะอยู่ข้างหน้าตลอดเวลา
นั่นแหละ ทั้งในเวลานี้ตลอดมาและตลอดไปด้วย
+++++
กว่าจะเสร็จ เหงื่อตก ^^"
ไอบะจังนี่ "ไร้เลห์เหลี่ยมมารยา" จริงๆ(อย่างที่โอบอก)
เนาะ คิดไงทำไปงั้น น่ารักมากๆๆๆๆ
ขำดี บะเอ๊ย บิวท์ที่ฮาวาย แต่ยังเป็นศิลปินญี่ปุ่นนะ
จะไปฮาวายบ่อยๆ ได้ง๊าย 55 แต่ก็ได้บ่อยแหละเนาะ
สามวันที่ผ่านมา
กิจกรรมที่ทำคือดูดีวีดีอาราชิไปด้วย(ทำงานไปด้วย)
ขอบพระคุณพี่แอนอูสำหรับความอนุเคราะห์คับป๋ม m(_ _)m(จ๊วบบบ)
ดีวีดี 2 แผ่นที่อัดแน่นไปด้วยรายการอาราชิ
ดูวันละแผ่น แบบว่าทั้งวันเลยอ้ะ ปวดหัวไปเลยทีเดียว
ขอบพระคุณพี่ติ๊ก โอจัง(มือมืด) 55ผู้คอยอนุเคราะห์
ส่งไฟล์มาให้โหลดเสมอ ขอบพระคุณกั๊บ
แอนโหลดได้บ้างไม่ได้บ้าง
ถ้าเป็นuploadthaiจะโหลดได้กั๊บ ถ้าอันอื่น
เอาไปโหลดที่บ้านมันไม่เสร็จซะที ขนาดไฟล์เล้ก ๆ Y_Y
ไปอ่านมาเค้ามา TOT ช่องสัญญานต่างประเทศเสีย
ทำให้ไม่ดึง แถมบ้านแอนยังไกลแม่ข่าย สปีดไม่ขึ้นกันไปใหญ่
อยากจะเปลี่ยนใช้ยี่ห้ออื่น ความเจริญก็เข้าไม่ถึง น่าเศร้าๆ
ปล.ฮานามารุโอจัง น่ารักกก แบบว่ากว๊ากกกก โฮฮฮฮ
แบบว่าพูดอีกแล้วอ่า เรื่องขนมตอนเช้า
แม่เตรียมขนมปังไว้ให้ (แน่อ่ะดิบ้านใกล้ร้านหนมปังสุดๆ)
อยากเป็นปังยะซัง แต่ไม่ทำเองร๊อก
คือ จะเปิดร้าน แต่จ้างคนทำว่างั้นเหะอ น่ารักกกกกก
เฮือกกก หลงโออย่างแรง ทำไงดีเนี้ยย
ปล.บัตรโอซาก้า.อารีน่าฟ่ะ โฮวววววววววว
